Column Jacques Giesen: Het angstzweet bij de grens in Vaals

Het angstzweet bij de grens in Vaals...

Er is een weinig opwindende touretappe en ik kijk met een meevoelende blik bij de van dorst en zweet geteisterde renners. Zonder enige aanleiding verschijnt er een beeld op mijn netvlies. Ik was vijf jaar (1947) en zat met mijn moeder in de bus naar Aken. Ik was wat dikker geworden door zakjes met koffie die mijn moeder om mijn buik had gebonden en met een lange trui was weggestopt. Na de oorlog was er een gebrek aan van alles, maar vooral in Duitsland was het zeer ernstig. Aangezien wij familieleden in Aken hadden wonen, was smokkelen gewoon geworden. Vooral koffie.

Zie je mij in die bus zitten? Ik wist niet precies welk gevaar deze actie opleverde, maar ik voelde feilloos commotie bij mijn moeder en intussen bekroop me ook de angst. Gepakt worden en de gevangenis in? Overigens mijn moeder regelde dit alles. Waar was mijn vader? Het waren andere tijden. Dus daar kwamen we met de bus bij de grensovergang in Vaals. Zoals gebruikelijk werd de bus aangehouden voor controle en moest moeder het paspoort laten zien. De angst kroop in mijn keel en het zweet op mijn huid. Aangezien mijn moeder heerlijk rustig bleef, keek ik ook met een uitgestreken gezicht door het raam naar buiten. Precies zoals mijn moeder had bevolen om te doen bij de douanier.

Er gebeurde echter niets. In Aken stapten we uit de bus en lopend aan de hand van mijn moeder door de in puin gebombardeerde huizen leverde ik de koffie bij mijn tante Louise in.

Zou dit plotse beeld van het verleden verschijnen door het feit dat ik opnieuw het angstzweet van bij de Vaalser grensovergang voelde bij het zien van die lijdende wielrenners in de Tour? Blijkbaar kunnen herinneringen ook via de huid naar buiten komen. Ik was ooit een smokkelaar!   

Jacques Giesen