Column Jacques Giesen: Allerzielen

Allerzielen

Donderdag vieren we Allerzielen. Veel katholieken gedenken dan de overledenen zoals familieleden, vrienden en bekenden. De meeste mensen die de dag hun doden willen herinneren doen dat met bidden en een bezoek brengen aan het kerkhof en plaatsen meestal een mooi bloemstuk op de grafsteen. Het kerkhof is op die dag een waar bloementapijt met met name chrysanten. Je zag aan de uitstalling bij de bloemenwinkels dat Allerzielen in aantocht was. Chrysanten alom.

Nu kunt u zich afvragen waarom ik het heb over Allerzielen. Wel, het schoot mij vooral te binnen na het lezen van de bijlage bij De Limburger, een vooral commerciële special met als titel 'In Memoriam'. Overigens verder vol geschreven met interessante artikels over stervensbegeleiding, passend afscheid nemen en afscheid nemen zoals jij wil.

Heb ik een levenstestament nodig, is een vraag die gesteld wordt in de bijlage en euthanasie komt ter sprake. De les 'de dood vertelt alles over het leven' krijgt een uitleg en nog meer andere wetenswaardigheden over sterven en hoe en wat te doen. Oh ja, en vooral ook veel tekst over wat er allemaal wel mogelijk is als je je geliefde een persoonlijk afscheid wil geven. Persoonlijk is een heel belangrijk woord.

Ik ben natuurlijk in een levensfase dat je geacht wordt je met de dood nadrukkelijk bezig te houden aangezien de statistiek mij allang over de gemiddelde leeftijd van sterven heeft verklaard. Maar diezelfde hoge leeftijd brengt me wel in verwarring als ik zo een bijlage lees, want mijn doodstijd komt er aan. Oei... oei... brrr... De verwarring hangt samen met het gegeven dat ik begrijp dat mijn ouders en tijdgenoten dan allemaal beroerd aan hun einde zijn gekomen en de overlevenden allen in therapie hebben moeten gaan. Zij hebben immers die bijlage niet gelezen noch geweten dat het al sinds jaren allemaal anders is.

Het Heilig Oliesel was de stervensbegeleiding en zij werden nauwelijks persoonlijk  begraven. Cremeren was toen nog niet in trek. De dienstdoende priester in de heilige Mis sprak meer over bijbelteksten die je verwezen naar een hiernamaals met een lieflijke hemel. De nabestaanden kregen het advies flink te bidden, heilige missen te laten doen en het blijven hopen en geloven in een goede afloop voor de gestorvenen. Na de requiem mis en het kerkhof, volgden broodjes en vlaai en toch ook meestal een drankje en soms wel meer. Lekker Limburgs, zeggen we dan. Ook in die tijd van mijn ouders was het in het zwart lang blijven rouwen al niet meer normaal. Was dat dan het rouwproces? Familie en buren bleken over het algemeen de 'begeleiders' voor en na. Iedereen wist waar men aan toe was en zeker geen slecht woord over de overledene.

Het huidige sterven en de ceremonies eromheen eisen een en al keuzes maken. Iets dat deze tijd voortdurend van ons vraagt. Je zou er ziek van worden. Nu bekruipt mij wel een vreselijke angst bij deze nieuwe manier van overlijden. Zouden de sprekers op crematie of begrafenis wel genoeg goede woorden kunnen vinden om mij de hemel in te prijzen? Daar hadden ze vroeger blijkbaar geen last van. Het verward mij in deze tijd, door al die adviseurs die het echt beter weten hoe je moet sterven en verdwijnen.

Als het bij mij zover is, had ik in ieder geval graag fijne, mooie chrysanten met
Allerzielen. Dank je wel!

Jacques Giesen