Column Jacques Giesen: Een poosje in het klooster

Een poosje in het klooster

In het heuvelland komt men als vanzelf onder de indruk van de vele gebouwen die verwijzen naar een krachtig Zuid-Limburgs katholieke verleden. Kerken, kapellen, kloosters, wegkruizen, allemaal liggend in een zacht-geaard landschap, vol met vergezichten maar tegelijkertijd intiem gesitueerd in de holle wegen en beboste hellingen.

Als je de weg volgt naar Vaals via Wittem of Gulpen en Nyswiller dan zie je voor het dorpje Lemiers links het silhouet van het Benedictijner klooster Mamelis. Als je in de
winter door het ontbladerte bos kijkt, kun je het silhouet van het gebouw in volle heerlijkheid in het vizier krijgen. U zult wel denken waar gaat die Giesen nou naar toe met zijn column? Wel, naar dat klooster op de berg en dat komt omdat ik er pas
geleden weer was voor een bezoek aan de abt. Hij is zo een beetje de baas van de achttien monniken die er een kloosterleven leiden van bidden en werken. Opmerkelijk is overigens dat de monniken hun abt samen kiezen.

Ik ga ook altijd luisteren de gregoriaanse gezangen die ze acht keer per dag in de kapel zingen als een sterke vorm van bidden met zijn allen samen. Als ik daar dan in de kapel zit, naar de onderaardse crypte ga of in de open vierkante ruim (het atrium) wat sta te staan, dan is het net alsof ik in een meditatieve sfeer kom. Dat gebeurt vooral door de prachtige hedendaagse architectuur. Moderner kan het niet. Alles is op elkaar afgestemd: de banken, de stoelen, de ramen, de toren, de stenen vloeren, het altaar. Een soberheid en helderheid, net zoals het leven van de bewoners die dat elke dag zorgvuldig en met discipline samen beleven.

Iedere keer als ik er ben overvalt mij de gedachte: ik zou hier wel willen blijven. En weet u, die gedachte overviel mij ook verleden donderdag om twee uur ‘s middags na vele
uren volgen van de Algemene Beschouwingen in de Tweede Kamer. Ik wil van dat gedonder en gebliksem in de Kamer af. Van al die verschillende meningen. En van dat voortdurende reclame maken met eigen denkbeelden die maar zeer zijdelings over de mensen gaat. Al nemen ze het woord mensen voortdurend in de mond. Bah! De gelijkhebberij, de vliegen van de ander alsmaar afvangen, de gewichtigdoenerij. Nauwelijks resultaten waar de verwaarloosde mens beter van wordt.

Was ik er maar vanaf om te menen dat ik al die politiek moet volgen omdat ik zelf ook een mening wil hebben. Op die momenten overvalt mij een groot verlangen naar een verblijf in het klooster, weg van die verdomde boze wereld. De vraag is of ik het dan wel zou uithouden in dat sobere klooster?

Mijn vrouw Maria brengt koffie met koekjes en gaat naast mij zitten op de bank. Ik laat met overtuiging de televisie verdwijnen met een druk op de knop, slaak een diepe zucht en denk 'ze zoeken het maar uit'. Ik blijf om echt gelukkig te zijn bij mijn geliefde en ga af en toe een poosje, een uurtje of zo, verwijlen in de soberheid en echtheid van een bijna verdwenen wereld: leven in het klooster. Een poosje!

Jacques Giesen