Column Jacques Giesen: Het regent

Het regent

Sinds een paar weken begin ik te twijfelen aan de klimaatverandering. Vol nostalgie, heimwee en irritatie voel ik de ouderwetse Nederlandse zomer weer onder mijn huid kruipen. Altijd de paraplu bij de hand en hem toch weer domweg vergeten hebben als een ruige hoosbui je fietstochtje of wandeling danig verstoorde, meestal zich uitend in 'dat rot Hollands weer'. Voor een Limburger waren de Hollanders aan alles de schuld.

Aangezien ik nu de 'Buienalarm' gebruik kan mij zo een natte overval niet meer gebeuren. Maar dit heeft wel een ernstige bijwerking: ik kom de deur namelijk niet meer uit. Kniezend naar buiten kijken. En nu we tegenwoordig allemaal oplossingsgericht de ingewikkelde verschijnselen van de samenleving moeten bestrijden - dus ook de regen - wist ik mij uit de vieze nattigheid te werken door met de auto (dan kun je niet nat worden) naar een museum te gaan. Kortom rap op weg. In ons gekozen museum (mijn vrouw gaat altijd mee) waren wij niet alleen. Opvallend veel oude mensen hadden dezelfde oplossing bedacht. Dwalend door het museum met al die leeftijdgenoten besefte ik dat die allemaal zo'n vijftig jaar geleden direct aan het begin van de vakantie, als een haas in de auto stapten om dan meestal met de kinderen de verwoestende tocht naar het zonnige zuiden te wagen en te vieren. Weg uit het verregende duistere Holland. De zon en de zonnebloemen na Lyon maakte de vakantie tot een onvergetelijke belevenis, ook al was Limburg nog steeds het mooiste gebied van de hele wereld. Dan wel zonder donkere luchten.

U begrijpt mijn conclusie: dag, dag, alle musea van Nederland en omstreken, sluit de deuren maar, want ik ben al via Luxemburg (benzine goedkoop) op weg naar het meest zuidelijke deel van Frankrijk. Vive la France!

Jacques Giesen