Column Jacques Giesen: Nieuwjaar

Was 2023 in mijn afweging een goed of een slecht jaar? Tevreden of ontevreden? En wat verwacht ik van 2024? Laat ik eens beginnen met mijn verwachtingen voor 2024. Ben je zo om en nabij twintig jaar oud dan zie je waarschijnlijk meer zonneschijn in de aankomende tijd. In mijn geval ligt die leeftijd op weg naar 82 jaar. Ik heb een gerenoveerd hart via een aorta klep en stents in de bloedvaten,
althans zo begrijp ik de in mij verrichte herstelwerkzaamheden door de deskundigen in de gezondheidszorg.

Dat is intussen drie jaar geleden. Vorige maand verklaarde de cardioloog, dat het een beetje lekte bij de klep maar dat betekende niets, geen zorgen. ”Als u de vijf verschillende medicamenten verband houdend met hart -en bloedvaten gedisciplineerd elke dag tot u neemt kunt u met dit hart 100 jaar worden“, sprak hij bemoedigend.

Toen ik met een blij gevoel, een beetje zingend thuiskwam en opgewekt verslag deed van het cardiologische bevinden constateerde mijn vrouw (zonder kwalen?): “Dat is fijn.” Overigens stelde zij, zonder aarzelen, dat je altijd meer kansen hebt om al eerder dood te gaan ervan uitgaande dat in elk orgaan een kanker tot leven kan komen. Ze meende ook, zorgzaam zoals ze is, dat de hersenen een levensbedreigende invloed kunnen hebben en als wij geen valtechnieken oefenen staat een verkorte levensweg snel op ons levenspad.

Zoals gebruikelijk: ze had gelijk. Dat viel tegen. Ik had mij krachtig voorgenomen voor 2024 in ieder geval met mijn leeftijd/lotgenoten niet meer te zeuren over al die ouderdomskwalen die we hebben of kunnen krijgen. Ik sprak mijzelf moed in met woorden als: 'doe nou gewoon alsof je twintig bent en een lang levendig perspectief voor je hebt; spreek af met je omgeving over ziekten te zwijgen en ontspannen te palaveren over de verrichtingen van Mathieu van der Poel, Femke Bol, over de voorbije en de komende vakanties (lekker zonnetje in mei), de Olympische Zomerspelen, de leuke kleinkinderen en een beetje lacherig doen over de Nederlandse politiek want als je daarover serieus gaat nadenken ligteen zeer zware depressie op de loer. Dat laatste wil je niet laten gebeuren ook al heb je meer dan zestig jaar je druk gemaakt over de vaderlandse verkiezingen waar een, naar jou idee, echte linkse meerderheid maar steeds niet kwam. Je kreeg zelfs soms een rechtse aanvechting bij het falen van die linkse partijen!

Ik lees nog een wat ik bovenstaand geschreven heb over mijn gedachten voor 2024 en raak in een gewetensconflict. Hoe moet dat dan met Poetin, met Gaza, met de aantasting van onze rechtstaat, met de vluchtelingen in Ter Apel, met de ziekten van mijn twee zussen en andere familieleden. Hoe groot of klein moet ik mijn wereld maken. Van al mijn voornemens voor 2024 zal, net zoals al die andere jaren, weinig tot niets terechtkomen. Ik ben geen twintig meer en de enige zekere wijsheid vergaard in die jaren erna vertellen eigenlijk: elk jaar geleefd met je dierbaren is een dagdagelijks feest en het besef dat het vlug voorbij kan zijn maak je tot een echt mens.

Natuurlijk wens ik u een gezegend 2024. Ojee, ik ben mijn evaluatie van het afgelopen jaar helemaal vergeten. Gelukkig, gelukkig.

Jacques Giesen