Column Jacques Giesen: Oktoberfest

Oktoberfest

Ik had me voorgenomen om eens flink uit te halen naar de sinds vele jaren opkomende trend om in Limburg Oktoberfesten te organiseren. Onze eigen Limburgse Media smullen ervan om krachtig uit te pakken op televisie en in krant.

Ik stond in de startblokken eens flink te keer te gaan over de onzin van het oktoberfest maar moest rechtsomkeert maken omdat de columnist van De Limburger, Leon
Verdonschot, afgelopen maandag op een verpletterende wijze dit feest de grond in boorde. Ik heb van zijn schrijfsel genoten temeer omdat zijn belangrijkste bezwaar mij uit het diepste van mijn hart werd gegrepen: een vreselijke verstoring van onze eigen identiteit. Een soort carnaval in oktober vieren, gestolen uit München en vooral
berucht om het tomeloze bier zuipen uit reuzengrote pullen alsof alleen overvloed telt en vooral laveloos worden met alle ellende van dien.

Dan mannen en vrouwen in hetzelfde kostuum, een dodelijke uniformiteit met als meest achterlijke uitbundigheid een inkijk in de borstpartij van de vrouw. Tjonge, jonge wat creatief. Ik zocht naar wat verzachtende omstandigheden zoals 'het zal wel aan onze Duitse verwantschap liggen, zo dicht bij de grens'. Zou het zo zijn dat het meest banale vertier schijnbaar het meeste plezier oplevert? Helaas. De mens blijkt telkens weer een nog zeer primitief wezen te zijn en is dat niet uitsluitend in ongebreideld feestvieren, maar zoals we weer ontroostbaar moeten vaststellen in vreselijk, onbegrijpelijk
geweld.(Oekraïne, Israel et cetara)

Ik zie hier overigens wel een verband met carnaval omdat ik de laatste jaren steeds meer het gevoel krijg dat het carnaval moeite heeft met wat nu werkelijk het wezen van vasteavond vieren is. Dat is namelijk de relatie met het vasten als een rituele praktijk om je te bezinnen op het feit dat de dood elke dag om de hoek loert. We kunnen in alle ijdelheid denken dat we als mens heel wat voorstellen, maar uiteindelijk vergaan we in as en stof. Enige bescheidenheid zou ons als mens wel passen. In mijn oren suizen genadeloos die stemmen die mij graag zullen typeren als uit de tijd zijnde, te oud om
te genieten of te conservatieve opvattingen. Misschien vinden ze dat ik behept met jaloezie over de wijze waarop de huidige mens zijn leven in dit soort plezier wil vormgeven. Samengevat als: Giesen je bent een 'ouwe knoteraar'.

Ik geef toe, waarom sluit ik mij met zoveel geraas gewoon niet aan bij Leon Verdonschot met de mededeling: prima column. Dat komt voort uit een oud verdriet: ik was een tiental jaren geleden begin oktober in Denver in de Verenigde Staten. Ik liep na het ontbijt op zondagmorgen naar het centrum en mijn vrouw en ik zagen daar op de markt een groot spandoek: Oktoberfest. In het rond biertaptogen met die Duitse bierpullen. Wij waren verbaasd maar concludeerden zeer snel: Duitse emigranten. Ik sprak een man
aan met de vraag: ”Welches Fest feieren Sie hier In Denver?” Zijn antwoord: “I don’t understand you.“ Snel overgaand op spreken in het Engels begreep ik dat hij totaal geen idee had welk feest het was en waarom men het zo noemde. Wat hij wel wist was dat het elk jaar een reuzefeest was. Triest, toch?

Ja, Verdonschot, ze denken 'als het maar gezellig is'. Nietwaar? Ik schrok, zijn wij dan twee gezamenlijke zeikerds?

Jacques Giesen